ทำมะดา
posted on 24 Jul 2008 16:42 by toykanเมื่อคืนก็เป็นคืนที่ 3 ในสับดาห์นี้ที่นั่งกินมาม่าที่ออฟฟิศ
และนั่งทำงานจนดึก เหนื่อย เมื่อยล้าไปกับงาน
ซึ่งช่วงนี้งานเยอะมาก และเร่งด่วน
ระดับความเร็วในการทำงานในส่วนราชการจะมีด้วยกันคือ
ด่วน ด่วนมาก และด่วนที่สุด ตัวแดง ตัวหนา – หนา
แต่สำหรับชั้นที่รับงานมา มี ด่วนฉ.ห. เพิ่มมาด้วย (อยากรู้ใช้ไม่ล๊ะว่าคืออะไร ติ๊งต๊อกๆๆๆๆ
คือ ด่วนชิหายนั่นเอง)
ไม่ว่าจะเป็นงานในที่ต้องทำในแต่ละวัน งานวิชาการ
รายงานสำหรับนักศึกษา ป.โท วิชากฎหมาย (เป็นแนวที่ถนัด)
“มันต่างกับการเขียนผลงานเพื่อเลื่อนขึ้นให้ดำรงตำแหน่ง “วิศวกร” มากๆ
(ไม่ตรงสายที่เรียนมา มึนตึ๊บ) แต่มันก็ผ่านมาได้
หัวหน้าเลยให้ฉายา ชั้นว่า “เจ้าหน้าที่บริหารงานไปทั่ว” (เรียกอีกอย่างนึงว่าเบ้)
ซึ่งตำแหน่งชั้นจิงแล้วคือ “เจ้าหน้าที่บริหารงานทั่วไป”
ชั้นนั่งทำงานจนดึก ปิดกรมเกือบทุกคืน คนที่คอยชั้นเวลากลับบ้านเสมอคือ
รปภ. ที่ต้องมารอเปิดประตูลานจอดรถ และใช้ไฟฉายส่งชั้นที่รถทุกคืน
ชั้นได้รับสิ่งเหล่านี้จากพวกเค้าทุกคืนก่อนขับรถออกมาและรอยยิ้มที่บอกว่าไม่เป็นไรคับทุกครั้ง
ขอบคุณพวกลุง น้าที่คอยดูแลอย่างดี
ชั้นคิดเสมอว่าชั้นอาจจะโชคคดีกว่าใครหลายๆคนที่ไม่มีงานทำ
ตกงาน วิ่งหางาน มันก็ทำให้ชั้นมีแรงทำงานต่อไป
เมื่อคืนนั่งทำงานไปโดยไม่รู้หรอกว่า มีใครก็ไม่รู้ หรืออาจจะเป็นตัวอาเองที่เข้าไม่เม้นต์ให้ในบล็อค
เวลา 21. 49 น. เวลาเดียวกับที่ชั้นนั่งทำงานอย่างบ้าคลั่ง
มาเปิดเมื่อเช้าเลยได้เจอคอมเม้นนี้ เลยแบบอู้งานที่สุมหัวซะหน่อย
“อาขอโทดในสิ่งที่ได้ทำลงไป
ทำในสิ่งที่ทำร้ายหลานมากมายเหลือเกิน
ยกโทดให้อาด้วยน่ะ อาอยู่ไม่ได้โดยไม่มีหลาน
อารู้ว่าหลานก็เช่นกัน
ทำไมไม่กลับมาทำให้เราเป็นเรา
อารู้ว่าสิ่งที่อาทำได้คือนิ่ง ไม่พยายามที่จะคุยกับหลาน ไมส่งเมสเชส ไม่เจอหน้าแต่อาทำไม่ได้จิงๆ
ยกโทษให้อาด้วยน่ะ ขอโทษในสิ่งที่ทำให้หลานเสียใจไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม หลานลองลดทิฐิลงมาบ้างอาจจะทำให้ความเป็นเรากลับมาเหมือนเดิม อาหวังว่าวันนึงมันคงกลับมาเหมือนเดิม
แต่นับจากวันนี้ เวลานี้อารู้แล้วว่าหลานไม่เหลือเยื่อใย สิ่งที่เคยทำร่วมกันมาเลย หลานลืมเรื่องระหว่างเราได้จริงๆ หลานลืมอาลืมความรู้สึกดีดีไปได้จิงๆ อารู้ว่าหลานเหนื่อย เหนื่อยมาก อารู้ว่าตลิดเวลาที่เราคบกันหลานไม่เคยมีวันไหนที่ไม่เหนื่อยเรื่องอา นับจากวันนั้นหลานคงจะยิ้มได้อย่างเต็มหัวใจและคงยิ้มออกมาจากใจจิงๆ
หวังว่าวันนึงเราจะกลับมาเป็นเหมือนเดินกันอีกน่ะครับ อายังคงคิดถึงและยังคงเหมือนเดิมกับหลานเสมอ กลับมาเป็นเราอีกครั้งนึงน่ะครับมาเป็นอย่างเมื่อวันวานเป็นอย่างที่เราเคยเป็นนะครับ อาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีหลาน
คิดถึงเสมอดูแลตัวเองนะครับ
อา
ชั้นไม่รู้ว่าจะตอบข้อความนี้ยังไง เพราะชั้นไม่สามารถรู้ได้เลยว่าใช่เค้ารึป่าว
รึเป็นใคร แค่สิ่งที่เค้ารับรู้เสมอมาว่า “เมื่ออะไรอะไรมันไม่เหมือนเดิม ก็อย่าพยายามทำให้มันกลับมาเหมือนเดิม”
ให้ได้เก็บความรู้สึก วันเวลา และสิ่งที่เคยทำร่วมกันให้มันเหลือความทรงจำเถอะน่ะ
ชั้นไม่รู้ว่า อา หรือคนที่โพสต์จะเข้ามาอ่านมั้ย แต่ยังไงก็แล้วแต่ ชั้นขอเก็บภาพความทรงจำไว้ดีกว่า
ไม่ใช่เพราะชั้นมีใครใหม่ถึงได้ลืมเค้าไป แต่เพราะชั้นยังไม่ได้รักใครมากกว่าอาตะหาก
ปล.1 ช่วงนี้อาจจะไม่ได้แวะไปบ้านใครเพราะว่าต้องเร่งงานให้ทัน
ปล.2 จะแอบอู้งานไปเฉี่ยวบ้างบางเวลานะจ๊ะ
ปล.3 สำหรับเพื่อนที่ฝากถามข่าวคราวเรื่องตึกร้าวที่รามฯ 58/3 เสียใจด้วยน๊ะ
บ้านช้านอยู่ซอย 52 จ้า เลยไม่กระเทือนเยย
ปล. 4 ง่วงนอนมากมายเพราะนอนเกือบสว่างมาหลายคืนแย้ว
ปล. 5 สำคัญมาก สำหรับข้าราชการพลเรือนสามัญที่มีความประสงค์จะขอโอนมากรมฯ ในตำแหน่ง
เจ้าหน้าที่วิเคราะห์นโยบายและแผน 3-5 หรือ 6 ว สอบถามรายละเอียดได้จ้า ที่กรมฯ กำลังประกาศรับโอน