วันนี้ที่ 11 ธันวาคม เป็นวันที่ต้องจำ
posted on 11 Dec 2007 20:38 by toykan
วันนี้ไปทำงานด้วยอาการนิ่งๆ อยากหยุด ไม่อยากเดินตามอะไร
ทำไมเป็นแบบนี้ไม่รุ (เพราะความรุสึกไงไม่รุ)
ไม่อยากแย่งกะใครขึ้นรถแบบเรื่อย
อยากเดินเข้าออฟฟิศปล่อยตัวเองไปตามเวลา
ไม่อยากคิดไร เบื่อ เซ็งชีวิตสุดขีด ในหัวมีแต่ ??????????????????? (เต็มกะบาลกลวง)
ทำงานแบบเรื่อยๆๆ ไม่รีบ ใครรีบทำก่อนเรย
ชั้นเหนื่อย เบื่อ เซ็ง ยิ่งมาเจอคนนี้อีกคนที่คิดว่าเค้าดีสำหรับเรานี่เร้ย
ก่อนกลับบ้านบอกใครคนหนึ่งว่าตังหมด
วันนี้ไม่มีเงินแระ
คำตอบที่ได้คือมาเอามาต้องการเท่าไหร่
(ในใจ 3 พัน เฟ้ยต้องใช้อย่างด่วนพรุ่งนี้)
แต่คำตอบคือ ตอนนี้มี 2 พัน มาเอาไปก่อน
ต้องใช้ 3 พันอ่ะ งั้นก็ยืมเค้าอีก 5 ร้อยละกัน
อีกห้าร้อยไปหาเอาเอง
ซึ้งคับท่านตอบกลับไปง่ายดายแบบเสียความรุสึก
“ไม่เป็นไร” และไม่คุยไรกันอีกเลย
สรุปจบไม่รุพรุ่งนี้ทำไงดี
นั่งรถกลับบ้านในหัวตรูจะทำไงดีฟ่า
นึกน้อยใจตัวเองเหมือนกันทำไมตรูทำบุญไม่เคยขึ้นเลยฟ่ะ
ทำไมเวลาช่วยคนอื่นช่วยได้ฟ่าเวลาขอใครบ้างทำไม
“ไม่มีใครช่วยเหลือตรูเลยฟ่ะ”
นั่งรถไปเรื่อยไม่มีจุดหมายนั่งกินบรรยากาศข้างทางบ้าง
นั่งสุดสายมันไปเลยเดี๋ยวค่อยนั่งกลับมา
คิดไป เรามาทำไรที่นี่ฟ้า
มาทำไรในเมืองนี้ทำไมไม่กลับไปหาคนที่บ้านใต้มาเพื่ออะไร
ทำไมต้องมาอยู่คนเดียวที่ที่ไม่มีใคร
ที่ที่ทำให้รุสึกว่าอยู่คนเดียว
ตอนนี้หันมายิ้มยิ้มดีกว่า จะเศร้าไปทำไม 5555+
ปล. ขอบคุณอ้อที่ช่วยในวันนั้น
ขอบคุณพี่สาวสำหรับข้อคิดดีดี
และขอบคุณพ่อกะแม่ที่ทำให้มีพลังสู่ต่อไป
ปล.อีกที่ กด f 5 ด้วยน๊ะจ๊ะ